● محبّت

● خدمت به مردم

● کاش او را مى‌ديدم

● عکس سخن‌گو

●نامه ای برای استاد

●شعری در وصف استاد

●مقدمه کتاب «طبیعت گلشنی»

●در کتاب «موسوعة مولفي‌الامامیة

 مرحوم حضرت استاد بنیسی ـ قدّس سرّه ـ در مقدّمه آقاى نعيمى (حضرتى)
بر كتاب «طبيعت گلشنى»

    مجموعه «طبيعت گلشنى يا ميشو داغى» را استاد اسداللّه داستانى بِنيسى در 13سالگى به زبان آذرى سروده و آقاى حضرتى (نعيمى) در سال 1380 شمسى به زبان شعر فارسى برگردانده است. نوشته زير، برگرفته‏ اى است از مقدّمه آقاى حضرتى بر اين كتاب:

                                                                                                            به نام خدا
      درود بر سرزمين عشق، ديار شوريدگاه، زادگاه هنرمندان، و خاستگاه هنردوستان، «آذربايجان». هنگامى كه از «آذربايجان» ياد مى‏ شود، بى‏ درنگ هر شنونده ‏اى به ياد شعرهاى آذرى و شاعران شيرين ‏زبان آن خطّه مى ‏افتد؛ سرايندگانى كه با طبع روان خويش زيبايى ‏ها را به لوح دل‏ها نگاشته‏ اند و اشعارشان ورد زبان همه جهانيان شده است.
     آرى؛ هنگامى كه قطعه‏اى از «حيدربابا»ى استاد شهريار خوانده مى‏ شود، گويا همگان به معنايش پى مى‏ برند و دل‏ها به تلاطم درمى ‏آيند؛ چراكه برآمده از «عشق» است كه لاجرم اثر مى‏ بخشد.
     در طول تاريخ زيباى شعر، نام «آذربايجان» چون ستاره‏اى نورانى درخشيده و آثار «آذرى» دل شوريدگان را ربوده است. اثر حاضر نيز نمونه‏ اى از شعر آذرى است با دنيايى از لطايف و زيبايى‏ ها و شايد كم‏تر اهل دلى باشد كه شاعر آن را نشناسد؛ استادى كه آثار نثرش مشهور خاص و عام است و صدها گنجينه دانش و ادب به جامعه تحويل داده است؛ علاّمه ‏اى كه براى هر طبقه‏ اى از اجتماع، هديّه ‏اى نگاشته و جوانان و جوان دلان دوستش مى‏ دارند. ايشان در اين اثر خود نيز همانند آثار نثر خويش هنرنمايى كرده و از بعدهاى گوناگون به شعر پرداخته‏ اند.  شعرهاى ايشان چون قصر زيبايى است كه هر پنجره‏اش به سوى گلستانى باز مى ‏شود و روح انسان را با گل‏هاى معرفت و دانش آشنا مى ‏سازد. در نگاه نُخستين، اين اثر، سفرنامه ‏اى است به قطعه‏اى از خطّه زرخيز آذربايجان كه با خواندنش روح به پرواز درمى‏آيد و در افق طلايى آن‏جا سير مى‏ كند و در نگاهى ديگر، پندهاى دلپسند ايشان چون خورشيدى از ميان گل‏ها مى ‏درخشد و روان آدمى را با خدا همدم مى‏ سازد و گاهى خواسته ‏اند كه گوشه‏ اى از ناهنجارى‏ هاى اجتماعى را رنگ و جلوه بخشند. در گوشه‏اى از اين اثر مى‏ توان نمونه ‏اى از سبك استاد شهريار را در ديوان «حيدربابايه سلام» مشاهده كرد؛ كه شاعر به ستايش طبيعت و كوه «ميشاب» كه در زبان محلّى «ميشو» ناميده مى ‏شود، پرداخته و تاريخ آن را بازگو كرده است. استاد از بُعد «جهان‏بينى» هم غافل نشده و بارها به مذهب «شيعه» اشاره كرده و فرموده است كه عقيده به مذهب، جوهره وجودى انسان است:
                                                                                           مذهب منيم اَتيم، دريم، قانيم‏دى‏
                                                                                          من جسدم، مذهب منيم جانيم‏دى‏
                                                                                                                                                                                                      حضرتى (نعيمى)