● محبّت

● خدمت به مردم

● کاش او را مى‌ديدم

● عکس سخن‌گو

خاطرات حجّت ‏الاسلام و المسلمين آقاى محسن حائرى از مرحوم حضرت استاد بنیسی ـ قدّس سرّه ـ قسمت اول

عشق به اهل بیت (علیهم السلام)

يكى از ويژگيهايى كه در استاد بارز و خيلى روشن بود به طورى كه همگان به آن اعتراف داشتند عشق به اهلبيت عليهم السلام است به طورى كه در هر جلسه يا سخنرانى و حتى براى تفريح كه با استاد بيرون می‌‏رفتيم هميشه سخن از فضائل اهل بيت عليهم السلام به ميان می‌‏آورد و به مولايش اميرالمؤمنين على عليه السلام عشق وافر و بسيار زيادى داشت كه از شعرهايى كه براى مولا سروده‌‏اند¹ به روشنى اين مطلب مشخّص می‌‏شود استاد دائم دم از على عليه السلام می‌‏زد به طورى كه می‌‏توان گفت شب و روز خودش و كلاً عمر گرانمايه‌‏اش را وقف على و اولاد على كرده است²

برنامه‏‌هايى كه در طول سال در ايام ولادت يا شهادت و عزادارى اهل بيت به طور مستمر، برگزار می‌‏كردند، نمونه بارزى از عشق و ارادت استاد به اهل بيت عليهم السلام است. و نيز برنامه جلسه هفتگى دعاى توسل حاكى از همين اظهار ارادت به ساحت مقدس اهل بيت عليهم السلام است‏

ايشان به دلیل ارادت خاصّى که به خاندان عصمت و طهارت‏ عليهم السلام داشتند، هر هفته در قم چندين مرتبه به حرم مشرّف می‌‏شدند.

صبح هاى جمعه به مراسم دعاى توسل كه در منزل داشتند حتماً به حرم مشرّف مي‌‏شدند³. 

يك روز توفيق داشتم به همراه استاد و پدر بزرگوارشان مرحوم حاج اسماعيل داستانى و آقازاده‏ شان آقا اسماعيل، به حرم مشرف شويم در صحن حرم كه استاد بوديم به ما نكاتى از شرافت حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - از جمله داستان ميرزاى قمى، را بيان می‌‏فرمودند،⁶ پدر ايشان با اين كه روحانى بودند⁵ استاد با احترام خاصى با ايشان برخورد می‌‏كردند به‌طورى كه هميشه از پدرشان كمى عقب‏‌تر حركت ‌كردند.

 نكته مهمى كه برايم جلب توجه می‌‏كرد رعايت تمام آداب زيارت و توجه به حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - به‌وسيله استاد بود⁷ استاد بعد از زيارت حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - زيارت وارث و زيارت حضرت على اكبر با دو ركعت نماز زيارت على اكبر و زيارت ساير شهداء را ترك نمی‌كردند. 

دقت در مطالعه

در موقع مطالعه خيلى دقيق بودند.⁶

دلسوزی نسبت به جامعه

دلسوز به جامعه و خانواده و دوستان بودند به طورى كه اگر جوانى را می‌‏ديدند كه از دين دور شده، با دادن كارتهاى دعا و كتابچه‌‏هاى كوچك كه خود استاد نوشته بودند، - آن جوان را با خوش‏روئى به راه دين می‌‏كشاندند.

پاورقی‌های مطلب بالا به قلم محقّق بنیسی، فرزند حضرت استاد بنیسی ـ قدّس سرّه ـ

1- بيش‏تر اشعار حضرت استاد قدس سره در اين‏‌باره، در كتاب «هماى آسمانى» به چاپ رسيده است. البتّه ايشان می‌‏فرمود: «ابتدا كتاب "على عليه السلام از ديدگاه علىّ بن ابی‌‏طالب عليه السلام" مرا بخوانيد؛ آن‏گاه اين كتاب را. حال چرا؟ بماند!

2- حضرت استاد قدس سره پس از اين كه به حرم مقدّس علوى شرفياب شد، كشش درونى خاصّى به سوى امام زنده هستى، حضرت بقيّةاللّه - عجّل اللّه تعالى‏ فرجه الشّريف - پيدا كرد! و بيش‏تر اشعار آيينى اواخر عمرش را درباره آن حضرت و هنگامه ظهور سرود.

3- البتّه معمولاً پيش از جلسه شرفياب می‌‏شدند و يا دست‏كم تا سر كوچه می‌‏رفتند و سلامى به خدمت كريمه اهل بيت عليهم السلام عرض می‌كردند. آرى؛ اگر پيش از جلسه وقت نمی‌‏شد، چه بسا پس از آن مشرّف می‌‏شدند.

4- آن داستان را حقير از يك سخنران عاليقدر شنيده و به خدمت حضرت پدر قدس سره عرض كرده بودم. ماجَرا چنين بود كه فردى در خواب، ميرزاى قمى قدس سره (عالم بزرگ مدفون در قبرستان شيخان قم كه داراى كَرامات است) را ديده و پرسيده بود: «آيا راست است كه حضرت معصومه عليها السلام در روز قيامت، همه اهل قم را شَفاعت خواهد كرد؟» ايشان پاسخ داده بود: «مقام حضرت معصومه عليها السلام بالاتر از اين‏ها است. اهل قم را من شَفاعت خواهم كرد!». 

5- البتّه ايشان انسانى بزرگوار، خدمت‌گزار، سكوت‌‏پيشه، و اهل عبادت و نماز شب و معنويّت بودند؛ به گونه‌‏اى كه حضرت پدر قدس سره درباره‏‌شان می‌‏فرمود: «من پدرم را يك ساعت هم روى زمين نديده‌‏ام؛ چون ايشان هميشه در عالَم بالا و معنويّت و ذكر و دعا هستند.» البتّه سيْر معنوى ايشان از هنگامه روحانيّت حضرت پدر قدس سره اوج گرفت. رابطه متقابل اين دو پدر و پسر، شنيدنى است كه مجالى ديگر می‌‏طلبد. سرانجام، ايشان نتوانستند فِراق پسرى اين‏چنينى را تحمّل كنند و چندان نپاييد كه چشم از همه بستند و به روى پسر گشودند.

6- ايشان هميشه تأكيد می‌‏فرمودند كه در هنگام توسّل به حضرات اهل بيت و مقربّان درگاه الاهى عليهم السلام آنان را در جلو  چشمان خويش حاضر ببينيد.

7- يعنى: چنان در درياى كتاب‏ها و علوم غوطه‏‌ور می‌شدند كه رفت ‏و آمدها و سر و صداها، ايشان را از مطالعه بازنمی‌‏داشت.