● محبّت

● خدمت به مردم

● کاش او را مى‌ديدم

● عکس سخن‌گو

 خاطرات آقای مجید عبدلی از مرحوم حضرت استاد بنیسی ـ قدّس سرّه ـ

«بسمه تعالى‏»

یكى از ناراحتی‏‌هاى من اين است كه پدرتان را از نزديک نديدم، يا بهتر بگويم، در اين دنياى فانى ملاقاتى حضورى با وى نداشتم؛ ولى توانستم قطره‌‏اى از درياى بی‌‏كران وجودش را بشناسم.

گندم حاصل كار شبانه‌‏روزى كشاورز است. سرحالى و كيفيّت گندم نشان از خستگى و نيكويى كشاورز دارد. شما گندم باكيفيّت هستيد، پس كشاورزتان نيكوصفت است. «پسر كو ندارد نشان از پدر»

من چندى قبل به يكى از دوستانم گفتم: اگر می‌خواهى كسى را بشناسى به نوشته‌‏اش نظر كن. اگر كسى يک فصل از كتاب «شيرخداى آذربايجان»¹را بخواند، به بقيه‌‏اش علاقه‌‏مند می‌‏شود. اگر كسى همان را كامل بخواند، پدر شما را پدر خود و او را الگوى خويش قرار می‌‏دهد.

الگوبودن سخت نيست ولى الگوى نيكو بودن طاقت‏‌فرسا است. پدر شما براى خواننده الگوى نيكويى است. او الگوى نيك‌‏بودن را خواه و ناخواه در ذات خويش دارد.

من حضوراً پدر شما را نديدم ولى با عَكْسَش زندگى می‌‏كنم.

من در عمق آن چشمانى كه هميشه مهربانانه به من می‌‏نگرند، شخصيتى خدايى می‌‏بينم؛ شخصيت مردمى می‌‏بينم؛ شخصيت انسان می‌‏بينم؛ و كامل‏‌تر از همه، او را آدم می‌‏بينم. هر وقت چهره‌‏ى اين آدم را روى يک صندلى در كُنْجِ اتاق دل خود می‌‏نگرم، عذاب آدم‌‏نمابودن را راحت‌تر تحمّل می‌‏كنم. من سعادت هم‏نشينى و زير بال او بودن را هم نداشتم. براى من همان تصوير كه چهره‌‏ى يک آدم را نشان می‌‏دهد بس است.

يك تلفن همراه هرچند وقت يكبار احتياج به شارژشدن دارد؛ من نيز حداقل هفته‌‏اى يک بار بايد پدرتان (يا بازماندگانش) را ببينم... .

اين جمله‌‏هاى من ممكن است بسيار ناقص باشند، اما ارزش سفر به حركت است، رسيدن مهم نيست.

زندگى با نوساناتى همراه است. يكى از مهمترين نوسانات زندگى شما، كمترشدن جمعيت خانواده‏‌تان از طرف پدر بود... .

با تشكر.