● محبّت

● خدمت به مردم

● کاش او را مى‌ديدم

● عکس سخن‌گو

 خاطرات آقای احمد مصطفوی از مرحوم حضرت استاد بنیسی ـ قدّس سرّه ـ

بسم الله الرحمن الرحيم‏

با عرض سلام خدمت ... دوست عزيزم¹؛

بدليل پيشنهادى كه دادى، يعنى اينكه بعنوان عيدى سال نو چند خطى درباره‏‌ى پدر بزرگوارتان بنويسم اين چند سطر نوشته را گرچه ناقابل است و سرشار از غلط و نُقصان است را آماده كرده‌‏ام.

كاش حداقل اطّلاعاتم بيشتر بود و بيشتر و بهتر می‌‏توانستم ذهنيّت خود را نسبت به آن عالم ربّانى به خط تحرير دربياورم... .

شنبه 4 / 1 / 86 ساعت 25 / 11 شب.

قصد دارم نوشته‌‏اى در خصوص عالم ربّانى «اسدالله داستانى بنيسى» به روى كاغذ بياورم ولى متأسفانه اطّلاعاتم پراكنده و محدود به چند خاطره می‌‏باشد.

حضرت استاد در روستايى بنام «بنيس» كه در تبريز واقع در شمال غربى ايران است ديده بر اين دنيا گشود؛

وى علاقه‌‏ى خاصّى به نوشتن و خواندن داشتند بطورى كه² اگر تكه كاغذ يا روزنامه‌‏اى پيدا می‌‏كردند حتماً آنرا مطالعه می‌‏نمود.

ايشان پس از مدتى براى بهره‌‏بردن از استادان دينى به قم سفر كرد ولى بدليل مشكلات اقتصادى بعد از كلاس درس به رُفت و روب مدرسه می‌‏پرداخت و از اين راه مقدارى از نيازهاى اقتصادى را تأمين می‌‏كرد.³

او پس از ازدواج صاحب 3 پسر و 1 دختر شد و می‌‏گفت كه من 4 استاد پرورش دادم.⁴

فرزند بزرگترشان صحاف⁵ است و او علاقه‌‏ى خاصّى به اين پسرشان داشت و او را طاهر ناميد

فرزند اوسط او اسماعيل نام دارد كه روحانى و محقق و ويراستار است و در حقيقت ادامه‌‏دهنده‌‏ى راهش است و قصد تصحيح و تكميل تمام ‏999 آثار او را دارد.

فرزند كوچک آن بزرگوار كه او را حبيب می‌‏ناميد مهندس كامپيوتر و همچنين روحانى نيز است.

تنها دخترشان نيز معلم قرآن و احكام است و در حال حاضر در تهران زندگى می‌‏كند.

آيت‌‏الله بنيسى مشهور به «شيرخداى آذربايجان»⁶ با صدها كتاب و اشعار خود بيشتر براى مشكلات مردم و براى آنها و با زبانى ساده و قابل فهم به خوانندگان آن آثار خدمات ارزشمندى ارائه داده است او با اينكه می‌‏توانست با تأليف كتب حوزوى شهرت پيدا كند ولى تمام توان خود را صرف كمک و رفع مشكلات مردم و جوانان كرد.⁷

ايشان از نظر عرفانى در مرتبه‏‌ى رفيعى قرار داشت به گفته‌ى بعضى از بزرگان او با اهل بيت و امام زمان (عج) در ارتباط بودند.

اسماعيل فرزند ايشان می‌‏گويد: يكروز پدرم را ديدم كه نيمه‌‏ى شب به راز و نياز با خدا می‌‏پرداز و می‌‏گويد «الهى؛ اگر قرار باشد در بهشت من از ياد تو غافل باشم من آن بهشت را نمی‌‏خواهم».⁸

حضرت استاد هر جمعه‌‏صبح برنامه‌‏ى دعاى توسل و سخنرانى در منزلش برگزار می‌‏كرد

يكروز⁹ كه ميهمان خواهرش بود، خواهرش از او می‌‏خواهد كه شب را در خانه‌‏اش بماند ولى او قبول نمی‌‏كند اما بدليل گريه‌‏ى خواهر و اصرارش قبول می‌‏كند و آنجا می‌‏ماند. وقتى صبح شد خواهرش با گريه بلند شد و شروع به معذرت‏‌خواهى از برادرش كرد، وقتى جريان را پرسيدند گفت: من در خواب ديدم كه از جلوى خانه‌‏ى شما هستم و از پنجره‌‏ى جلوى خانه‌ى‏تان صداى دعاى توسل خواندن چند نفر می‌‏آيد... .¹⁰

اسماعيل خاطره‏‌اى ديگر از آن بزرگوار دارد كه مضمونش اين است: «من همراه پدرم در حرم حضرت معصومه (س) بودم كه با يک زن و شوهر جوان برخورديم، پدرم به آنها سفارش كرد كه اگر می‌‏خواهيد مشكلى در زندگى نداشته باشيد روزى سه بار به يك‏ديگر بگوييد «دوستت دارم»¹¹

اين عالم ربّانى همچون سنگى قيمتى بود كه در آتش بلاها و سختی‌‏ها ناب‏تر می‌‏شد و صبر بر اين مشكلات خبر از مقام رفيع آن بزرگوار دارد بطورى كه در اواخر عمرش درآمد بيشتر آن از پولِ خواندنِ نماز قضاى ديگران بود¹² و در اين حال اگر كسى از ايشان پولى درخواست می‌كرد، دست او را رد نمی‌‏كرد

چقدر انسان‏ها كه وقتى با رفتار محبت‌‏آميز او مواجه شدند، زندگيشان زير و رو شد و چقدر انسان‏ها كه در عين ديدن محبت‌‏آميز او سعى در خراب‌‏كردن اين روحيّه و مشكل‌‏تراشى براى او بودند.

اين انسان آسمانى بدليل تصادف ناگهانى در بستر بيمارى افتاد ولى در همين حالت هرگز اجازه ندادند كه كسى¹³ از حال او باخبر و ناراحت شود؛ و در نهايت پس از مدتى نداى پروردگارش كه «يأيَّتُهَا النَّفْسُ المطمئِنَّةُ ارجِعِى إلَى‏ رَبِّكِ راضيَةً مَّرْضيَّةَ فَادخُلىِ فىِ عِبَادِى وَ ادْخُلىِ جَنَّتىِ» را لبيک گفت و جسم خود را در گلزار شهداى قم¹⁴ به وديعه گذاشت و يادش را هم در دل اطرفيان خود ماندگار كرد.

همانطور كه فرزندانشان می‌‏گويند بعضى از دوستان و آشنايان، آنچنان سرِ قبر آن بزرگوار¹⁵ گريه می‌‏كردند كه گويى پدر يا عزيزى نزديک را از دست داده‌‏اند.
در حال حاضر فرزند برومند ايشان محقق و مصحح توانا، راه ايشان را ادامه می‌‏دهد و طبق وصيت او تمام آثار او را تصحيح و تكميل می‌‏كند.